Kahramanmaraş’ta son zamanlarda gerçekten artış yaşandığını düşündüğüm bir konuyu anlatmak istiyorum: Dilencilik. Herkesin maddi durumu iyi olacak diye bir kaide yok ama her köşe başında birinin sizden maddi yardım istemesi normal değil.
Tamam, gerçekten ihtiyacı olan insanlara yardım edelim. Ancak bu işi meslek haline getirenlere de bir çözüm bulunması gerekiyor.
İnsan, yardıma ihtiyacı olan birine yardım etmek istiyor; bu gayet insani bir davranış. Fakat gerçekten ihtiyacı olup olmadığını kendi içinde sorguluyorsun.
İşte tam da bu noktada vicdan ile akıl arasında sıkışıp kalıyoruz. Bir yanda “Ya gerçekten muhtaçsa?” sorusu, diğer yanda “Ya bu bir düzenin parçasıysa?” şüphesi… Sürekli aynı yüzleri, aynı noktalarda, aynı yöntemlerle görmek bu sorgulamayı ister istemez artırıyor.
Yardım etmek isterken kandırılma ihtimali, insanın merhametini törpülüyor. En tehlikelisi de bu aslında: Gerçekten ihtiyacı olanın, bu karmaşanın içinde görünmez hale gelmesi.
