Işığı Yaymak: “İnsanların en hayırlısı, insanlara en faydalı olanıdır”

Merhabalar değerli dostlar.

Geçen hafta “Dur ve Düşün” köşemizde, içimizdeki o elmas mahiyetindeki cevheri korumanın reçetesi olan samimiyet ve eylemlerimizdeki zarafeti tefekkür etmiş; hayatın güçlükleri karşısında sabırla parıldayan bir vicdan duruşunu konuşmuştuk.

Bu hafta ise Ahsen-i Takvîm yolculuğumuzun nihai durağına geliyoruz: Kalbimizde koruduğumuz o içsel ışığı, hayatın tüm şubelerindeki ilişkilerimize, mesleki sorumluluklarımıza ve toplumsal hayatımıza nasıl yansıtacağımızı birlikte inceleyelim.

İnsanın en güzel biçimde yaratılması, ona yalnızca bireysel bir iç huzur ve ruhsal bir denge bahşetmez; aynı zamanda yeryüzünde adaletle, zarafetle, fedakârlık ve kul hakkı bilinciyle yürüme sorumluluğu yükler.

Bir mücevherin kıymeti, sandıkta kilitli kaldığı sürece anlaşılmaz; o ancak gün ışığıyla buluştuğunda etrafını parıldatır. İnsanın özündeki cevher de böyledir. Nitekim Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’in "İnsanların en hayırlısı, insanlara en faydalı olanıdır" [1] buyruğu, içimizdeki elmasın ışığının ancak başkalarının hayatına dokunduğunda, mazlumun elinden tutulduğunda ve bir yaraya merhem olunduğunda kemale ereceğini işaret eder.

Günlük koşturmacalarımız ve hayatın o yorucu temposu içinde bu ışığı etrafa yaymak, adımlarımızı atarken seçeceğimiz ince çizgilerde gizlidir: Erdemli bir yaşam; bazen hakkımızı arayabilecek gücümüz varken affedebilmek, bazen haksızlığa uğradığımızda bile kibrin kurbanı olmamak, bazen de karşımızdakinin kalbini kırmamak için yutkunabilmektir. Görevimizi yaparken gösterdiğimiz hakkaniyet, emanete sadakatimiz, bir yetimin yüzünü güldürme gayretimiz, çalışma arkadaşımıza uzattığımız yardım eli ve hatta yaratılan her canlıya –doğaya, sokaktaki kimsesizlere– gösterdiğimiz şefkat hep bu aydınlığın birer yansımasıdır. Kendi küçük menfaatimiz ile hak ve adalet karşı karşıya geldiğinde adaleti tercih edebiliyorsak, işte o zaman o ilahi cevher sadece kendi içimizi değil, temas ettiğimiz bütün iklimleri ısıtmaya ve aydınlatmaya başlamış demektir.

Gelin bu hafta şu tefekkürü kalbimize koyalım: Taşıdığımız o müstesna cevherin ışığı sadece kendi penceremizi mi ışıtıyor, yoksa yürüdüğümüz sokaklara, çalıştığımız alanlara, aynı havayı soluduğumuz dostlarımıza ve omuz omuza verdiğimiz insanlara da bir emniyet ve huzur katabiliyor mu?

Bu soruya evet diyebiliyorsak, içimizdeki o müstesna cevher artık soyut bir niyet olmaktan çıkıp hayatın tam merkezinde yaşayan bir ahlaka dönüşmüştür. İşte o zaman adaletimiz emanete sadakatle, gücümüz ise affetmenin asil şefkatiyle taçlanır.

Çükü insan kalabilmek; sadece kendi ruhunu günahlardan ve hırslardan korumakla sınırlı değildir; geçtiği her yere güven, adalet, merhamet ve nezaket bırakabilmektir. Hayatın yükünü omuzlarken kalbinin nezaketini yitirmeyen, taşıdığı cevherin ışığıyla karanlıkları aydınlatabilen ve kul hakkını titizlikle gözeten bir ömür temennisiyle...

Gelecek hafta, Dur ve Düşün köşemizde yeni bir gönül durağında buluşmak dileğiyle...

Yüzünüzden tebessümün, kalbinizden doğruluk, merhamet ve huzurun eksik olmadığı günler dilerim.

Hoşça kalın, dostça kalın.

Dipnotlar: [1] Taberânî, el-Mu’cemü’l-Evsat, VI, 139 (Hadis-i Şerif)