Kendimi bildim bileli okuma gayretimi daha da ileri götürmek için çabalarım. İlk zamanlarda herkesten önce okuma yazmayı öğrenmiştim ya onun getirdiği heyecan aldı beni epey bir yere götürdü. Zaman içinde akranlarımla birlikte yürümenin gerektiğini anladım ama o arada iş biraz çetrefilli hale gelmişti.

Çocuk kütüphanesi derken halk kütüphanesiyle tanıştım emanet aldığım kitapları okumak adına bazen okul derslerinden fedakârlık yaptım zamanla biriken derslerin ağır yükün altından kalkmaya çabaladım.

Farklı bir okuma boyuta girdim, rehberim var mıydı hayır o kitap bu kitap derken eşiği biraz aştım derken birden durdum. Denge denilen o hikmetin ruhuma fısıldadığı sözleri uygulamaya başladım önceliği imtihan olunacak okul derslerine verdim. Yıllar böyle gitti ama bir defa imtihan olunmayan o kitap bitirme okuma rüzgarına kapılmıştım.

Usul olmadan vusul olmaz.

Seksenlerin dünyasının gençleri şimdilerde kemal yaşta onların kültür irfan hayatı hakkında çektikleri çile bugünün insanına afaki gelir. İstanbul’dan gelecek dergileri gazete bayiinden almak için geceden beklemeyi anlatmak zor olsa gerek ya da fasikül fasikül alınan ansiklopedi formalarını ezberlercesine okumak.

Kitaplarda ne arıyordum?

Sorunun şimdilerdi ki anlamı farklı ilk yıllarda ki çağrışımı ise enteresan. Kitap kutsal olandı ilahi bir mesaj hayatın can suyu idi. İçmek tabiri kullanılırdı ezbere yapılan metin okunduğunda su gibi içti denilirdi o vakitlerden söz ettiğim akılda tutulsun da yazdıklarım kavli kararınca anlaşılsın.

Kırk bin yıldır olup bitenlerin farkındayız. Bilinçli bir varlık evreni yaptı ya da yarattı ve biz insanların yaşaması için uygun bir şekilde düzenledi inancına ulaştığımda bunun rastlantı üzerine olup olmadığını araştırınca işin imkansız olduğuna kani oldum. Akıl, evreni kemal sahibi bir müteal varlığa dayanarak açıklamayı uygun görüyor dahası O’nun çağrısı har an devam edip duruyor.

Peygamberlerin hayatı rahmetin tecellisi. İnsanlık tarihi nebilerin yol işaretleriyle donatılmışken onlara bigâne kalmak olur mu?

Ulu kapının önüne geldim ve nasibimi bekledim.

Okuma çabalarım yaşımın gençlik devresinde tekrar arttı varlığımın kaygılarıyla baş etmenin en yolu bilgi ummanlarına gark olmaktı. Hey hat eldeki kültür irfan birikimin ideolojik bir perde ile örtüldüğünü anlamam hayli zor oldu. Dikenli bir bahçedeydim gül vaktinde değildim ama ümidimi kesmedim baharın ilk demlerine zorda olsa ulaşmayı sağladım. Gül tomurcuklarını görebiliyordum ama daha gül koklamanın güle kavuşmanın ne olduğunu bilmiyordum. Var olduğum hakikatine biraz zor olsa da ulaştım ölüm olgusunun sarsıntılarını üzerimden atmamın zorluğunu her an yaşıyor güç sahibi olmayı istiyor dünya hazzını seviyor aynı zamanda dünyaya düzende vermek istiyordum peki bu nasıl olacaktı?

Sorularımın cevabını bulduğumu düşüncesine bir ara vardım ama bunun hakikatin perdesi olduğunu gördüm beklemeye değil yol ehliyle yürümeye karar verdim.

“Bu derd meyhânesinde kimi gördün şâdümân olmuş
Bu gamhâne-i mihnetde belâdan kim emân bulmuş”.

Alvarlı Efe Hazretlerinin beyitlerini okuyunca yoldaşımı bulduğuma kani oldum.