İranlı yönetmen Majid Majidi’nin 1997 yılında beyaz perdeye aktardığı Cennetin Çocukları (Children of Heaven) filmini izledin mi?
Majidi’nin kaleme aldığı ve aynı zamanda yönetmenliğini üstlendiği Cennetin Çocukları (Children of Heaven), Orta Doğu’da yaşayan yoksul bir ailenin eğitim alan iki çocuğunu anlatmaktadır.
Filmde dayanışmayı, hüznü, yoksulluğu ve başarıyı büyük bir ustalıkla işleyen yönetmen Majidi’nin bizlere göstermek istediği şey, yokluktan başarıya varan ya da zafer için çabalayan klasikleşmiş Türk filmlerinin aksine, paylaşmak ve mücadele etmektir.
Yalnızca kendin için değil; ailen, akrabaların, komşuların, çevrende kim varsa onlar için mücadele etmek… İşte asıl başarı budur. Yoksa yoksul Ali’nin ya da kardeşi Zahra’nın neyi başardığı kimsenin umurunda değil diye düşünüyorum.
Film aynı zamanda katı ve halkın sorunlarını görmeyen yönetime de sert bir eleştiridir. Ama tabii ki konumuz bu değil.
Sana birazcık da senaryodan bahsedip konuyu kapatacağım.
Ali, küçük yaşına rağmen büyük bir yükü omuzlarında taşıyan bir çocuktur. Bir gün, kardeşi Zahra’nın tamirden gelen ayakkabılarını kaybedince, ailesinin maddi sıkıntılarının farkında olarak sessiz bir çözüm arayışına girer. Kardeşiyle birlikte bir plan yapar: Ali sabahları okula gidip döndüğünde ayakkabıyı Zahra’ya verecek, Zahra ise öğleden sonra okula yetişmeye çalışacaktır.
Bu basit gibi görünen kriz, iki çocuğun dayanışma ve fedakârlık sınavına dönüşür. Zahra okuluna sürekli geç kalırken, Ali kardeşinin üzüntüsünü hafifletmenin yollarını arar. Çareyi, şehirde düzenlenen koşu yarışmasına katılmakta bulur. Üçüncü olursa spor ayakkabı kazanacaktır ve bu, Zahra’ya yeni bir umut demektir. Fakat yarış günü geldiğinde Ali elinden geleni yapar ve üçüncü değil, birinci olur.
İstediği ödülü alamayan Ali’nin yüzüne buruk bir hüzün yerleşir. Zahra eski ayakkabılarıyla eve dönerken, Ali’nin yorgun ayaklarını suya soktuğu son sahne bize tek bir şeyi hatırlatır: Bazı zaferler, ödülle değil, verilen mücadeleyle anlam kazanır.
Zafer, “Zafer benimdir” diyenindir.
