Kahramanmaraş’ın zengin bitki örtüsünde doğal olarak yetişen alıç, sonbahar aylarının gelmesiyle birlikte olgunlaşmaya başladı. Dağlık ve kırsal kesimlerinde kendiliğinden yetişen bitkiye; orman kenarlarında, çalılık alanlarda, yol kenarlarında ve taşlık yamaçlarda rastlanabiliyor. Yüksek rakımlı ve engebeli arazilere uyum sağlayabilen alıç, çoğunlukla dikenli çalı veya küçük ağaç formunda gelişiyor. Herhangi bir özel bakım gerektirmeden doğada yetişebilen bitki, Kahramanmaraş’ın farklı kırsal bölgelerinde sonbaharın dikkat çeken meyveleri arasında yer alıyor. İlkbaharda çiçek açan alıç ağaçlarında meyveler yaz boyunca gelişimini sürdürürken, sonbaharla birlikte olgunlaşarak toplanabilecek hale geliyor. Türüne ve yetiştiği bölgeye göre sarı, kırmızı ve kırmızı-kahverengi tonlarında görülebilen meyve, küçük yapısı ve kendine özgü mayhoş tadıyla tanınıyor. Halk arasında yemişen, akdiken ve geyik dikeni gibi farklı isimlerle de anılan alıç, mevsiminde dalından toplanarak taze tüketilebildiği gibi sirke, reçel ve marmelat yapımında da değerlendiriliyor.
TAZE TÜKETİLİYOR, SİRKESİ VE MARMELATI YAPILIYOR
Kendine özgü mayhoş tadıyla dikkat çeken alıç, olgunlaştıktan sonra dalından toplanarak taze şekilde tüketilebiliyor. Sonbahar aylarında toplanan meyveler, uzun süre değerlendirilmek amacıyla farklı yöntemlerle de hazırlanıyor. Alıçtan özellikle sirke, reçel, marmelat ve pekmez yapılırken, bazı bölgelerde kurutularak kış ayları için saklanıyor. Kurutulan meyveler sıcak suda demlenerek tüketilebildiği gibi bitkinin yaprak ve çiçekleri de geleneksel olarak çay hazırlanmasında kullanılıyor. Farklı kullanım alanlarına sahip olması, alıcın yalnızca mevsiminde tüketilen yabani bir meyve olmaktan çıkıp yılın farklı dönemlerinde de sofralarda yer bulmasını sağlıyor.
