Dedesinden ve babasından nalbantlık mesleğinin izlerini taşıyan Çanak, çocukluk yıllarında babasının dükkanının karşısındaki demircileri izleyerek ilgi duyduğu zanaatını zamanla mesleğe dönüştürdü.
Askerlik görevini tamamladıktan sonra kendi atölyesini kuran Çanak, geçen 70 yılda balta, nacak, keser, orak ve çapa gibi çok sayıda el aleti üreterek bölge halkının ihtiyaçlarını karşıladı.
İlerleyen yaşına rağmen demir ocağının başından ayrılmayan Çanak, aynı zamanda yetiştirdiği 200'ü aşkın çırakla Elbistan ve çevresinde demircilik mesleğinin yaşamasına katkıda bulunuyor.
Ahmet Çanak, ömrünü demircilik mesleğine adadığını söyledi.
Çocukluk yıllarının babasının nalbant dükkanında geçtiğini anlatan Çanak, "Ayaklarım yere basınca demircilik mesleğine merak saldım. Babamın dükkanının karşısında demirci komşularımız vardı. Onları izleye izleye bu mesleği öğrendim. Benim ustam olmadı." dedi.
Çanak, vatandaşların ihtiyaçlarına göre farklı ürünler hazırladığını, iki oğlunun da kendisi gibi demircilik mesleğini seçtiğini belirterek, "4'ü erkek 8 çocuğum var. Oğullarımdan 2'si bu mesleği seçti. Kendi atölyeleri ve tezgahları var. Çalışıyorlar. Onların çocukları bu sanatı seçmedi, çoğu memur oldu, doktor oldu." diye konuştu.
"Bu bölgede ne kadar demirci varsa ben yetiştirdim"
Yıllar boyunca yetiştirdiği çıraklarla gurur duyduğunu dile getiren Çanak, "Tezgahımda 200'den fazla çırağı usta yaptım. Her biri farklı yerlerde çalışıyor. Bazen şehir dışına giderken yanıma gelirler, helallik alıp öyle giderler. Döndüklerinde de bana uğrarlar." ifadelerini kullandı.
Çanak, eskiden dükkanında çok sayıda çırağın çalıştığını vurgulayarak, "Bu bölgede ne kadar demirci varsa ben yetiştirdim. Eskiden dükkanımda 13-14 çırak olurdu. Askere gidene kadar yanımda yetişirlerdi." dedi.
Teknolojinin demircilik mesleğini de değiştirdiğine değinen Çanak, şunları söyledi:
"Önceden mesleğimizin zor tarafları oluyordu. Bir demire 3 kişi vuruyorduk, eğeyle şekil vermeye çalışıyorduk. Şimdi çarka veriyoruz, demire istediğimiz şekli verebiliyoruz. Eskiden birçok el aleti yapardık. Gelişen teknolojiyle bu ürünlere olan talep azaldı ama bitmedi. Eskiden en çok orak yapardık. Bölgemizde pancar ekilmeye başlandığında yılda 5 bin çapa, buğday ve arpa zamanında ise 2 bin kadar orak yapardım. Şimdi bunlar bitti. Fabrikasyon malzemelere dönüldü, çoğu işi traktörlerle yapıyorlar."
Çanak, demirciliğin önemli bir kültürel miras olduğuna işaret ederek, "Bu sanat peygamber mesleği olarak bilinir. Gençler artık bu işlere pek ilgi göstermiyor ama ben 70 yıldır olduğu gibi demire şekil vermeye, bu mesleği yaşatmaya devam ediyorum." diye konuştu.