Kahramanmaraş’ta geçmişten günümüze ulaşan külekçilik geleneği, ahşabın çeşitli işlemlerden geçirilerek saklama kabına dönüştürülmesiyle sürdürülüyor. Küleğin orta bölümüne kasnak, kenarlarına ise çember adı veriliyor. Üretimde söğüt, kavak, çam, çınar ve dut ağacı kullanılırken, en fazla söğüt tercih ediliyor.
AHŞAP AŞAMA AŞAMA ŞEKİLLENDİRİLİYOR
Kasnak için kesilen kereste önce silinip kurutuluyor. Ardından yeniden ıslatılarak eğilmeye uygun hale getiriliyor ve üzerine ağırlık konularak biçim veriliyor. Kalıpta bekletilen parça sertleştikten sonra çıkarılarak çevresi çemberle tamamlanıyor. Daire biçiminde hazırlanan parçalar taban ve kapak olarak çivilerle sabitleniyor. Kulp ise teneke pul ve çiviler yardımıyla gövdeye tutturuluyor.
EL EMEĞİ VE USTALIK ÖN PLANDA
Külek üretiminde makas, çırçır makinesi, silgi, küştere, oygu bıçkısı, çekiç, keser, rende, delme aleti, kerpeten, pense, biz ve örs gibi çok sayıda geleneksel araç kullanılıyor. Ahşabın hazırlanmasından parçaların birleştirilmesine kadar tüm süreç dikkatli işçilik gerektiriyor. Aynı zanaat kapsamında beşik, iskemle ve yayık gibi farklı ahşap ürünler de üretiliyor. Külekçilik, geleneksel üretim yöntemlerini günümüze taşıyan el sanatları arasında yer alıyor.
